Wanneer agile in 2026 minder over Scrum gaat en meer over vertalen

Er was een tijd waarin agile vooral betekende dat teams een framework leerden. Scrumtrainingen zaten vol. Organisaties introduceerden rollen, ceremonies en nieuwe terminologie. SAFe bracht structuur voor grotere organisaties die grip wilden houden terwijl teams autonomer moesten werken.

Veel daarvan was logisch in die periode. Teams hadden houvast nodig. Organisaties zochten een manier om sneller te reageren zonder volledig de controle kwijt te raken.

Maar in 2026 zien we iets verschuiven.

In veel organisaties kennen teams Scrum inmiddels prima. Ze weten hoe een sprint werkt. Ze hebben refinements, retrospectives en boards. En toch loopt de samenwerking met management vaak stroef. Prioriteiten veranderen onverwacht. Teams voelen druk om “meer agile” te worden terwijl ze eigenlijk vooral proberen te begrijpen wat er werkelijk van hen verwacht wordt.

Dat is niet vreemd. Want het probleem zit steeds minder in het framework zelf.

Wat we vaker zien, is dat teams niet vastlopen op Scrum, maar op vertaling. Management spreekt over strategie, klantwaarde, versnelling of innovatie. Maar op teamniveau komt dat vaak binnen als losse initiatieven, wisselende prioriteiten of abstracte doelen waar niemand echt richting uit haalt.

En dan ontstaat iets ongemakkelijks.

Teams krijgen autonomie, maar niet altijd duidelijkheid. Ze mogen zelf organiseren, zolang de uitkomst aansluit op verwachtingen die nooit helemaal expliciet zijn gemaakt. Dat zorgt voor veel beweging, maar niet altijd voor focus.

In de praktijk zie je scrum teams daardoor steeds vaker zoeken naar iets anders dan nóg een framework. Niet meer processen. Niet meer rollen. Maar context.

Waarom doen we dit eigenlijk?
Welke afweging zit hierachter?
Wat betekent “waarde” concreet voor onze situatie?
Waar mogen we zelf keuzes maken, en waar niet?

Dat zijn geen theoretische vragen. Ze bepalen dagelijks hoe een team prioriteiten maakt, kwaliteit bewaakt en samenwerkt met stakeholders.

Soms wordt nog gedacht dat agile volwassenheid vooral zit in consistent Scrum uitvoeren. Maar veel teams functioneren prima binnen Scrum en missen toch richting. Niet omdat ze onbekwaam zijn, maar omdat de managementvisie onvoldoende landt in hun dagelijkse werkelijkheid.

En precies daar lijkt agile langzaam te veranderen.

Voor scrum teams maakt dat een groot verschil. Want een team kan pas echt eigenaarschap nemen wanneer het begrijpt welke bedoeling achter het werk zit. Anders blijft autonomie vaak beperkt tot het organiseren van taken binnen kaders die ergens anders worden bepaald.

De waarde verschuift van het implementeren van methodes naar het vermogen om strategie praktisch te vertalen naar uitvoering. Niet als grote transformatie. Meer als continu afstemmen tussen management en team. Begrijpelijk maken wat belangrijk is. Duidelijk zijn over keuzes. Ruimte geven zonder vaag te worden.

Misschien is dat ook de reden waarom discussies over agile tegenwoordig minder gaan over Scrum versus SAFe. En meer over samenwerking, besluitvorming en leiderschap dichtbij de praktijk.

De frameworks verdwijnen waarschijnlijk niet. Maar ze lijken steeds minder het centrum van de discussie te worden.

De interessantere vraag wordt misschien:
hoe goed lukt het organisaties om hun visie begrijpelijk en werkbaar te maken voor de teams die het dagelijks moeten uitvoeren?